| Profil von nutchapanmy destinyFotosBlogListen |  Extras  Hilfe |
|
my destiny24 April การนับหนึ่งเริ่มขึ้น (อีกครั้ง) ที่นี่ . . . ห้องนอน เล็กกว่าทุกที่ ที่เคยอยู่
ที่นี่ . . . หนาวกว่าบ้านเราที่เคยนอนแก้ผ้าได้ ( . . . )
ที่นี่ . . . ไม่รู้จักใครเลย และไม่รู้ว่าจะเริ่มเข้าไปพูดคุยกะใคร ( อันที่จริงมีเพื่อนร่วมห้อง อยู่คนนึง แต่ก็ยังไม่คุ้นกันอยู่ดี )
ที่นี่ . . . ต้องเดิน
ที่นี่ . . . ต้องพกกุญแจห้องแทนกุญแจรถ
ที่นี่ . . . ไม่รู้จะกินอารายดี
ที่นี่ . . . ไม่รู้ที่ทางว่าจะไปทางไหน
ที่นี่ . . . ต้อง งง กะสำเนียงฝรั่งแบบ ร้อยพ่อพันแม่
ที่นี่ . . . ต้องใช้กำลังใจมากกว่าทุกทีที่เคย
ที่นี่ . . . คงต้องปวดหัวกว่าทุกทีที่เคย
ที่นี่ . . . ต้องเงอะๆงะๆกว่าที่เคย
และที่นี่ . . . คือการนับหนึ่งใหม่ของฉัน . . . 24 März ที่แท้แค่เรา . . . รักกัน
ที่แท้ก็แค่ . . . รักกัน
22 März น้อยใจนะรู้นะว่าคิดมาก รู้นะว่าหึงหวง แต่ก็ไม่ใช่มีแต่ตะเองคนเดียวนะที่พยายามทำดีเพื่อเค้า แต่ก็นั่นแหล่ะ เวลาตะเองคิดอารายพูดอะไรไม่ยอมนึกถึงใจเค้าบ้างเลยอ่ะ น้อยใจนะ !! 15 März น้องมันเขี้ยว !!!น้องมันเขี้ยว คิดถึงตะเองที่สุดเล้ยยยยยยยยยยย !! แบบว่าเหนื่อยมั๊กๆตั้งแต่เมื่อวานละ เดี๋ยววันนี้มีประชุมช่วงเช้าพอประชุมเสร็จก็ต้องลงเหมืองอีกไม่รู้ว่ากี่โมงกว่าจะได้พัก ไม่รู้ว่ากี่โมงกว่าจะได้กลับ แต่รู้ว่า ไม่ว่าจะกี่โมงกี่ยามก็คิดถึงนะคับ น้องมันเขี้ยวของเค้า หุหุหุ 160 klm. ต่อ 7 hr. แห่งการเดินทางตอนนี้อยู่ที่ลาวแล้วนะคับ เหอๆๆๆ จากปากทางที่ หนองคายเข้ามาถึงเหมือง เป็นระยะทางประมาณ 160 กิโลเมตร แต่ใช้เวลาเดินทางประมาณ 7 ชั่ว โมง กว่าๆ เกือบ แปด เหอๆๆๆ ความเร็วสูงสุดที่ทำได้ คือ 60 กม. ต่อ ชม. นี่ดีว่าอากาศดีนะ คนขับบอกว่า ถ้าฝนตกต้องใช้เวลาประมาณ 10 ถึง 13 ชม. เหอๆๆๆ เหนื่อยครับ พอเข้ามาถึงเหมืองประมาณ เกือบๆ สามทุ่ม ก็ลงเหมืองเลย ไปดู กะกลางคืนกว่าจะเข้าที่พักก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว เห้อ เหนื่อยสุดๆๆๆๆๆๆ เลย เช้านี้ต้องแหกขี้ตาตื่นแต่ ตี ห้า มารีบกินข้าวและเข้างาน เดี๋ยวต้องเข้าประชุมละนะคับยังไงแค่นี้ก่อนละกานเหอๆๆๆ ปล. คนที่นี่ชอบเลี้ยงหมูป่าเป็นชีวิตจิตใจ เวลาขับรถระหว่างทางต้องคอยหลบ เพราะถ้าไม่หลบ คงได้ ลาบ หุหุหุ แต่ระหว่างทาง ก็ไม่น่าเบื่อครับ เพราะ คนลาวสูง ที่นี่ อาบน้ำกัน ข้างทางเลยอ่ะ เหอๆๆๆๆ 03 März ถึงเวลาที่ต้องการความเข้าใจและแล้วเราก็รักกันมาจนถึงวินาทีที่หลังจากนนี้ไปที่เธอเองคงต้องใช้ความอดทนและความเข้าใจกันและกันให้มากกว่าที่เคยเป็น
เข้าใจนะคับว่ารัก และวันนี้ทุกอย่างยังคงสวยงามเหมือนเดิม เพียงแต่ ตอนนี้ตะเองต้องเริ่มที่จะต้องเข้าใจในตัวเค้างานที่เค้าทำความรับผิดชอบที่เค้าต้องรับภาระมากมายมาไว้บนบ่าเค้า ทำให้เค้าต้องรับผิดชอบเรื่องอะไรหลายๆเรื่องมากยิ่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้วนะ เพระตอนนี้มีหลายๆเรื่อง หลายๆปัญหาเริ่มเข้ามามากขึ้น เค้าก็คงมีแต่ตะเองเท่านั้นที่จะเป็นเหมือนคนที่ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าให้น้อยลงไป แต่มันก็อยู่ที่ตะเองอีกนั่นแหล่ะ ว่าจะยอมเข้าใจเค้าและอดทนรับเค้าได้มากน้อยเท่าไหร่ ตะเองต้องเข้าใจเค้าและต้องอดทนในอุปสรรคปัญหาที่เราสองคนจะต้องไม่พยายามเอาเข้ามาให้กันและกัน หลังจากนี้ไป คงเหลือแต่ความเข้าใจและไว้ใจในกันและกันอย่างแท้จริงเท่านั้นที่จะสามารถทำให้รักของเราสองคน ยั่งยืนนานได้ เพราะอย่างที่เค้าพร่ำบอกตะเองเสมอนะครับ ว่า ขอให้เชื่อใจเค้า เพราะคนที่อยู่กับเค้าบ่อยที่สุดคุยกะเค้านานที่สุด ก็คือตะเองเพราะงั้นขอให้ตะเองไว้ใจเค้านะครับ เพราะเค้าก็จะทำแบบนี้กะตะเองเหมือนกัน
รักนะครับ ยัยตะลุ๊ดของเค้า . . . . . . |
|
|||||
|
|
